Thaikids.com Thaikids.com
คุยทางไกลกับไทยคิดส์
กระดานข่าวเก่าเพื่ออ้างอิงข้อมูลเชิญทางนี้ครับ
ติดต่อเวบมาสเตอร์เชิญทางนี้ครับ
 
 ช่วยเหลือช่วยเหลือ   ค้นหาค้นหา   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก   กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้   สมัครสมาชิกสมัครสมาชิก 
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)ข้อมูลส่วนตัว(Profile)   เข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัวเข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัว   เข้าสู่ระบบ(Log in)เข้าสู่ระบบ(Log in) 

วันที่เหลือ 22 "เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 5"

 
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย
อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป  
ผู้ตั้ง ข้อความ
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Mon Jun 13, 2005 10:29 pm    เรื่อง: วันที่เหลือ 22 "เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 5" ตอบโดยอ้างข้อความ

วันที่เหลือ 22




เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 5

นายยางสน..คนบางขวาง
12 มิถุนายน 2548




29 พฤษภาคม 2548


ตื่นเช้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่าอวัยวะที่สถิตย์ติดอยู่เหนือไหล่มิใช่สิ่งที่เคยเป็นเจ้าของ อาการหนักหัวเข้ามาเยี่ยมเยือนอย่างไม่รู้สาเหตุ จะด้วยอากาศที่หนาวเย็นขึ้นหรือผลของการสำเร็จโทษไข่ต้มอีกตับเป็ดบดเกินขนาดก็มิอาจคาดเดา

แอปเปิ้ลตากน้ำค้างริมหน้าต่าง และยาแก้ปวดแล่นไหลลงลำคออย่างยากเย็นเป็นอาหารมื้อแรกของวันสำคัญ พลันสำนึกตัวได้จึงลุกขึ้นไล่พอระนาดที่ห่อห่มด้วยผวยผ้ากันเสียงดังพอเป็นพิธี ก่อนที่จะล้มตัวหัวหนุนหมอนนอนต่ออย่างจริงจังตั้งใจ
......................................................................

เลยเพลมาเล็กน้อยจึงผลอยร่างลงมาดูความเป็นไป สาวหนุ่มกลุ่มใหญ่ไขว่มือร้องรำทำตามหนุ่มหล่อร่างสันทัดที่จัดหามาเป็นพิเศษจากแดนกระทิงดุประเทศเสปน ที่นำเต้น ฟลาเมงโก้โชว์เสต็ปสนุกสนาน แต่นั่นก็มิอาจทำให้เราต้องเสียเวลาในการเข้าร่วมมหาสมาคมสักเท่าไร ด้วยเสียงโกรกกรากจากท้องไส้เริ่มถี่กระชั้น จึงทำให้กระโจมบริการบนลานหญ้ากว้างเบื้องล่างดูจะเป็นเป้าหมายที่จำเป็นเร่งด่วนกว่า

ขนมปังดุ้นใหญ่ อีกเนื้อสไลด์เย็นเฉียบ ทำให้การกัดกลืนฝืนทานเป็นไปได้อย่างยากลำบาก แต่ถ้าหากจะทำให้ถึงต้องติดคอก็คงจะเป็นเพราะเหล่าแม่ครัวโฉมงามเหล่านั้นที่เผยผิวลออตาด้วยคาดผ้าผืนน้อยคอยแดดแผดเผาโลมลูบเสียมากกว่า
.......................................................................

การขับร้องประสานเสียงของ Au Queille Chorale ซึ่งก็หมายรวมถึง ราเชล เจ้าของบ้านนั้นค่อนข้างล่าช้ากว่าที่กำหนดไว้ อย่างไรเสียก็ถือว่าสองปีถึงจะมีครั้ง เราจึงนั่งเอนกายทอดสายตารอเวลาซ้อมอยู่ภายนอกโบสถ์
........................................................................

“...โอเค อย่างที่ซ้อมนะ...”

เป็นอันว่าทุกอย่างพึงดำเนินต่อไปโดยมีกรรมเป็นเครื่องกำหนด

เพียงถ้านายชาร์ลี (Charlie Goldsmith) หนุ่มอังกฤษผู้มีคิ้วผูกโบว์และสีหน้าตกประหม่าเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งรับหน้าที่ประสานงานการแสดงทั้งหมดในงานนี้ ได้มีฌานวิเศษอันใดที่ทำให้ล่วงรู้ได้ว่าหนุ่มหน้ามนคนสยามมีความพร้อมเตรียมการกันมาซะเต็มที่ขนาดนี้ เธอคงอยากจะกระโดดหน้าผาหนีไปเสียนานแล้ว

หลังจากการซ้อมเราจึงไปหาอะไรรองท้อง ขณะที่หมู่เหล่าชาวผู้ดีอังกฤษยังสาละวนอยู่กับกิจกรรม Wine Tasting ก่อนที่จะเข้าชมการแสดงละครของเด็กๆเรื่อง The Tempest ของมหากวีเอก Shakespeare ที่กระโจม Big Top เบื้องล่าง....

สำหรับเวลาที่เหลือ “เตียง” จึงเป็นสถานที่อันเหมาะสมสำหรับการเตรียมความพร้อมในการบรรเลงดนตรีของเราเป็นที่สุด...
.........................................................................
.
ใกล้หกโมงแล้ว ฟ้ายังตื่นเหมือนจะเป็นพยานในช่วงเวลาที่ควรแก่การจดจำ

ธูปเล็กๆ 5 ดอก ปักดินตรงซอกหินที่ก่อเรียงขึ้นเป็นอาคารแห่งศรัทธา

พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ บิดา-มารดา ครู-อาจารย์ ขอท่านช่วยปกปักรักษาในเจตนาอันบริสุทธ์....
...........................................................................

Peter Rage Memorail Concert:Song from Thailand

......................................

เจอร์รี่ กัลยาณมิตร เกริ่นนำก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินไปตามที่ควรเป็น....

หนุ่มสยามตัวลีบก้าวข้ามประตูโบสถ์ด้านหลังเข้าสู่ภายในอาคาร แทรกผ่านแถวทิวผู้ชมแน่นขนัดสู่เบื้องหน้ามหาสมาคมกว่าร้อยเพื่อเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการรำลึกถึง

จากหนึ่งเสียง เรียงร้อยเป็นถ้อยวลี บ่งบอกถึงชีวิตที่เริ่มต้น....

ปีจุมนุ่มเสียงเคียงคลอล้อทำนอง “ลาวดวงดอกไม้” ไหวกลีบผลิบาน

.....จากขุนเขา ก่อนกลับคืนเถ้าสู่ธุลีดิน.....

......................................

“สรภัญญะ” คารวะด้วยบทสวดบูชา สลับรับเสียงระนาด อีกขลุ่ยอู้ ดูสงบสง่า แปรเปลี่ยนลบล้างเขตแดนกางกั้นในชนชั้นเผ่าพันธุ์ ให้สำคัญน้อยไปกว่าความรู้สึกร่วมที่ลอยอวลอยู่ในขณะนั้น....

......................................

“กำศรวลสมุทร” เหมือนดั่งจะหยุดเวลามิให้เคลื่อนไหว จากคำกวีของ “พี่เนาว์”เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ คลอเคล้าเลาลมพรมขลุ่ยเพลง “คลื่นกระทบฝั่ง โยสลัม” ทำให้ลมหายใจและเสียงสะอื้นไห้อันแผ่วเบาของใครหลายคนมีความหมายเกินนิยาม...

กระดาษแผ่นน้อยที่จารึกบทกวีจากแดนไกลถูกส่งต่อให้แม่และลูกสาวคู่หนึ่งซึ่งนั่งบีบมือร่ำไห้อยู่เบื้องหน้า...

..........................................

Kate Rage ได้เดินทางลัดฟ้ามาพร้อมกับ Peter สามีและลูกๆที่น่ารักอีก 3 คน ยังเขาหลัก เพื่อพักผ่อนให้รางวัลกับชีวิตในค่ำคืนวันที่ 25 ธันวาคม 2547

นับเป็นครั้งแรกที่พวกเธอมาที่นี่ และจะเป็นครั้งแรกที่ไม่มีวันเลือนไปจากความทรงจำ...........

....สิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ท่ามกลางความโชคดีในโชคร้ายที่เผชิญ .....

.....Lillie ลูกสาวคนกลางพลัดพรากหายไปหลายชั่งโมงก่อนที่จะมีผู้ช่วยเหลือให้รอดชีวิต....

........Peter จากไปไม่หวนคืน.......

..................................................

“เชิดนอก” ตอกไม้กราวเกรียว เกลียวคลื่นยังคงตระโบมโถมสู่ฝั่ง ชีวิตยังต้องดำเนินต่อ ระนาดล้อ กลองสองหน้ารับ ขยับทำนองคะนองอึกทึกคึกโครมโหมรู้สึกระทึกใจ

..................................................

เพลงสุดท้าย “ขวัญข้าว” ทำนอง “ซอพม่า” งดงามเรียบง่ายด้วยร่ายคำทำขวัญปลุกปลอบประโลมใจ....

ความหมายของคำไม่สำคัญเท่าความหมายของการกระทำที่รับรู้สื่อได้ถึงกัน....

เสียงซึงพลิ้วไหว เสียงขลุ่ยแหบโหย โปรยหยุดเป็นช่วงๆ ให้ท่วงทำนองของทุกคนดังขึ้น จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จากสามเป็นสี่ ที่ไม่หยุดเพียงเท่านั้น...

จากขุนเขา ก่อนกลับคืนเถ้าสู่ธุลีดิน.....เราค่อยเคลื่อนกายจากไปยังที่ๆเรามา ....

ซึง ขลุ่ย สงบเสียงลง ปล่อยให้ทุกคนที่นั่งอยู่กู่ร้องทำนองที่เหลือ และที่เหลือ ตามแต่ใจจะปรารถนา.....

....ก่อนที่จะเสียงปรบมืออันยาวนานจะดังขึ้น....

Kate Rage ลุกขึ้นมาขอบคุณเราด้วยเสียงสั่นเครือ เธอคงกล่าวอะไรได้ไม่มากไปกว่านั้น....

เสียงระนาดเพลง “อาหนู” ดังขึ้น เสมือนมิตรภาพที่หยิบยื่นให้ จากดินแดนแสนไกล...
........................................................................

เรานั่งทอดหุ่ยอยู่นอกโบสถ์ ปล่อยให้ Emperor Quartet วาดลวดลาย ตามด้วยนาย Ian Fountain ที่เข่น Rachmaninov :5 Preludes กระฉูดลิ่มนิ้ว เป็นเพลงประกอบภาพฉากของขุนเขาที่ยังย้ำเตือนในความจริงอยู่เสมอว่าตัวเรานั้นช่างเล็กนัก....
.......................................................................

ค่ำคืนนั้นใต้หลังคาของ Big Top งานรื่นเริงบันเทิงใจในบรรยากาศแบบสเปนถูกจัดขึ้น ด้วยรูปแบบของการแสดง อาภรณ์เครื่องแต่งกาย อีกอาหารที่ใครคนข้างๆชมว่าเหมือนข้าวแมว ทำให้ไวน์ขวดแล้วขวดเล่าถูกเปิดนำออกรินอย่างต่อเนื่อง...

.....ฟลาเมงโก้ ป๊อบ คันทรี่ แจ๊ซ ดิสโก้ ผลัดกันขึ้นโชว์ลีลาบนเวที...

....ชายหญิงรำเท้าเขย่าฟลอร์ต่อเนื่องยาวนาน....

...ดาวเคลื่อน เดือนคล้อย....

....ใครบางคนคายคืนไวน์รสเลิศกลับสู่ผืนดิน ก่อนประคองร่างไต่เขากลับรังนอน ท่ามกลางความมืดมิดใต้ฟ้ากว้างกว่ากว้าง....
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
การะเกด



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 139

ตอบตอบเมื่อ: Tue Jun 14, 2005 11:52 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอบคุณคุณยางสนค่ะ

เสียงระนาด...ซึง...ขลุ่ย...ท่ามกลางขุนเขา คงไพเราะมากทีเดียว

ไม่ทราบว่า หนุ่มนักเปียโน ที่คุณยางสนบรรยายไว้ในตอนที่ ๓ ว่า...
"ลวดลายเป็นที่ต้องหูน่าดู ไม่แพ้รูปกายที่ชายเหนือชายต้องชม้ายแลมอง"

จะใช่หนุ่มในภาพนี้หรือเปล่าคะ Rolling Eyes


_________________
~การะเกด~
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว Yahoo Messenger
คนรักดนตรี



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 85

ตอบตอบเมื่อ: Wed Jun 15, 2005 1:56 pm    เรื่อง: ขอบคุณครับ ตอบโดยอ้างข้อความ

ตัวเราช่างเล็กนัก
_________________
คนรักดนตรีและวิถีไทย http://thaiculture.pantown.com/
ร่วมกันแสดงความคิดเห็น
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว
เมรี



เข้าร่วม: 07 Apr 2005
ตอบ: 15

ตอบตอบเมื่อ: Wed Jun 15, 2005 5:01 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอบคุณคุณยางสนอีกครั้งค่ะ ที่นำบันทึกเรื่องราวดี ๆ มาแบ่งปัน
ขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัว Rage กับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักในครั้งนี้ด้วยค่ะ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Wed Jun 15, 2005 6:17 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

คุณการะเกดครับ

ขอบคุณที่ช่วยหารูปมาให้ชมกัน ที่จริงก็อยากจะแปะรูปประกอบเรื่องอยู่เหมือนกันแต่ก็จนปัญญา คงต้องหาใครมาอาสาจัดการให้ (พี่หน่องก็ชีพจรลงเท้า เลยอดกัน)

รูปข้างบนคือนาย Ian Fountain ครับ เธอเป็นแชมป์โลกเปียโนตั้งแต่อายุสิบเก้า เธอซ้อมทั้งวันทั้งคืนในห้องนั่งเล่นที่ติดกับห้องนอนของเรา

ส่วนนักเปียโนแจ๊สที่กล่วถึงนั้นก็สุดยอดเช่นกัน แตรูปหน้าเรือนกายละอ่อนเอาะกว่านี้เยอะ.....นึกถึงป้ำจัง....
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
Jinnies



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 270

ตอบตอบเมื่อ: Fri Jun 17, 2005 6:40 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

Razz Very Happy อยากฟังเปียโนจัง Razz
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:   
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง
หน้า 1 จาก 1

 
ไปที่:  
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน


SwiftBlue Theme created by BitByBit
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group