Thaikids.com Thaikids.com
คุยทางไกลกับไทยคิดส์
กระดานข่าวเก่าเพื่ออ้างอิงข้อมูลเชิญทางนี้ครับ
ติดต่อเวบมาสเตอร์เชิญทางนี้ครับ
 
 ช่วยเหลือช่วยเหลือ   ค้นหาค้นหา   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก   กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้   สมัครสมาชิกสมัครสมาชิก 
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)ข้อมูลส่วนตัว(Profile)   เข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัวเข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัว   เข้าสู่ระบบ(Log in)เข้าสู่ระบบ(Log in) 

วันที่เหลือ 21 "เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 4"

 
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย
อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป  
ผู้ตั้ง ข้อความ
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Thu Jun 09, 2005 10:04 pm    เรื่อง: วันที่เหลือ 21 "เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 4" ตอบโดยอ้างข้อความ

วันที่เหลือ 21




เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 4

นายยางสน..คนบางขวาง
9 มิถุนายน 2548




28 พฤษภาคม 2548

เกือบเพลที่เดนตายชายสยามพยายามลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม ในสถานการณ์เช่นนี้จึงต้องเกิดปฏิบัตกการ “ล้วงตับ(เป็ด” ที่ที่กระทำมาเมื่อคืนอีกครั้งหนึ่ง

สายลมเอื่อยบนยอดเขาชนบทแดนถิ่นแคว้นบาสก์ปลิวโปรยโฉบผ่านเศษผ้าผืนน้อย 2 ชิ้น (ในภาษาสากลเรียกว่า “บิกินี”) ที่ห้อยค้ำอยู่เหนือหัวบริเวณประตูโค้งโรงครัว แลเป็นธงทิวปลิวสะบัดน่าชม ก่อกำเนิดเกิดจินตนาการสานเรื่องราวไม่สิ้นสุด

หยุดความคิดไว้เพียงแค่นั้น เพราะวันเวลาไม่เคยคอยใคร เราตามเสียงหวานครางครวญชวนตัวไปจนถึงโบสถ์ ราเชล ในชุดคลุมไหล่สีเขียวสดใส และเพื่อนพ้อง ชาย 4 (ม่ายช่าย...หมี่เกี้ยว..!!!) หญิง 6 ที่รวมตัวกันในนาม Au Queille Chorale เป็นกลุ่มนักร้องจากเมือง Greenwich นำเสนอผลงานของ Bach : Jesu,Meine Freude,Lobet dem Herrn และ Scarlatti :Stabat Mater โดยมีวง Emperor Quartet รับหน้าที่เป็นกองหนุน

............................................................

เที่ยงกว่าๆ คุณอรวรรณ ซึ่งแน่นอนว่าคงหาใช่ฝรั่งเศสชนไม่ เธอผู้เป็นคนประสานงานพาเรามาที่นี่แจ้งให้ทราบว่า หนุ่มใหญ่ชาวอังกฤษอีกคนหนึ่งอาสาพาเราลงไปพบความเป็นอยู่ในเมืองเล็กๆเบื้องล่างหุบเขา....

ชายคนนั้นชื่อ เจอร์รี่ (Gerry Grimstone)

เจอร์รี่คือชายคนเดียวกันที่นัดบอดขอพบพี่หน่องที่โรงละครแห่งชาติ(ไทย)เมื่อคราวจัดงานศูนย์สังคีตศิลป์สัญจร เพียงเอ่ยสุนทรวาจาเกี้ยวพาราศีเพียง 5 นาที ก็เป็นอันว่าตกลงปลงใจ ทำให้เกิดคอนเสิร์ตดนตรีไทยที่นี่....
.............................................................

เพียง 15 นาที เรา 4 ก็มายืนอยู่ที่เมือง Mirepoix
เมืองเล็กๆเงียบสงบ โดยเฉพาะในช่วงเที่ยงวันเป็นอันว่าร้านค้าพากันปิดประตูพักผ่อนกันถ้วนทั่ว จะมีบ้างก็ร้านอาหารใหญ่ๆที่ยังใจดีเปิดรับนักท่องเที่ยว

ใจกลางเมืองเป็นโบสถ์ขนาดใหญ่ที่ได้ทำการต่อเติมมาหลายครั้งนับจากวันที่เริ่มสร้างเมื่อกลางปี ค.ศ.1200

ภายในขรึมขลัง เงียบทึม ชื้นเย็น น่ายำเกรง เพียงแสงเทียนของผู้ศรัทธา อีก แสงจ้าที่ฝ่าผ่านกระจกสีฝีมือชั้นครู ก็เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกได้ว่าความศรัทธาคือพลังที่สำคัญต่อชีวิต...

.......................................................

เป็ดย่าง และมันฝรั่งทอดชิ้นสุดท้ายหายลงกระเพาะ ตบท้ายด้วยไวน์แดงรสเข้ม ทิ้งให้เครื่องดื่มสีอำพันรสชาติไม่ต่างจากยาแก้ไอนอนนิ่งยุงไข่อยู่เช่นนั้น

แสงแดดอ่อนทำให้เหมือนเวลาที่นี่หยุดนิ่ง บ้านเรือนเก่าทรงน่ารักเหมือนที่เคยเห็นในหนังสือเทพนิยายแต่ครั้งยังเยาว์ยังปฏิบัติหน้าที่อย่างซื่อสัตย์มาร่วม 500 ปี...

เจอร์รี่ ขยายความให้เราฟังว่า งานนี้ นิโคลาสเป็นคนริเริ่มโครงการ (แต่เราแอบคิดว่าน่าจะเป็นภรรยาซะมากกว่า..!) โดยจะใช้ปราสาทของเขาเป็นสถานที่ โดยมีค่าใช่จ่ายสำหรับผู้เข้าร่วมงาน ซึ่งรวมถึงการชมดนตรี มีอาหารเลิศหรู และนอนขดอุดอู้อยู่ในเต๊นท์ สิริรวมคนละ 180 ปอนด์ ซึ่งก็ดูจะไม่มีกำรี้กำไรอะไรเลย

เจอร์รี่ เป็นหนึ่งในผู้ก่อการแต่ครั้งเริ่มแรก เช่นเดียวกับ....

.....Peter Rage......

ชายผู้ที่สำคัญที่สุดสำหรับเรา ผู้ที่ไม่มีโอกาสมาร่วมงานครั้งนี้ หากแต่จะอยู่คู่กับงานนี้ตลอดไป......
...................................................................

สี่โมงเย็นเรากลับเข้ามาชมการแสดงของ มือฟลู๊ตสุดเท่ห์จากเลบานอนใน C P E Bach:Flute Concerto in D minor เป็นที่ประทับใจเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในช่วงอังกอร์ที่เขาเป็นนายเครื่องดนตรีเป็นเสมือนอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย....มันยอดมากพระเจ้า จอร์จ..เอ๊ย...หลุยส์...!!

จากนั้นก็เป็นการเดี่ยวเปียโนฝีมือระดับแชมป์โลกนาม Ian Fountain ในบทเพลงที่ดุริยกวีชาวรัสเซียประพันธ์ขึ้นให้มารดาบังเกิดเกล้า Schnittke : Piano Quintet

...........ท่วงทำนองที่โหยหา ออดอ้อน กัดกินความรู้สึก สพึงกลัวก่อนที่จะคลี่คลายกลายเป็นความอบอุ่นอย่างประหลาด จากสัมผัสเพียงปลายนิ้วพริ้วพรมจากท่อนที่ 1 ถึงท่อนที่ 5 อันเป็นบทสุดท้าย

ก่อนที่ครางเสียงเปียโนจะเงียบลง....

ชายผู้ดีร่างอ้วน ในกางเกงขาวรุ่มร่าม เสื้อผ้าไหมสีแดงสลับทอง คล้องพระเครื่องเต็มคอ งอนิ้วประดับแหวนเม็ดเขื่อง สะดุ้งกายก้องท้องพระโรง....

“.......คร่อกกกกกกกกกก......”
.....................................................................

หลังจากได้ขนเครื่องดนตรีขึ้นมาบนห้องนอน ร่อนไม้ตะกุกตะกักลงบนผ้าห่มหนาที่คลุมผืนระนาดได้ซักพัก ก็ตระหนักว่าสายเสียแล้วเจ้าแก้วเอ๋ย....ทุกอย่างตามที่ซ้อมก็แล้วกัน....

ค่ำคืนของวันนั้นเรามีนัดกันที่ Big Top เป็นการแสดงที่น่าสนใจมากๆของศิลปิน 2 กลุ่ม

Pants on Fire Theatre Company ที่นำเสนอศิลปะการแสดงบนเวทีโดยใช้สื่อประสมอย่างชาญฉลาด แรกเริ่มด้วยตลกเสียดสีตามสไตล์ผู้ดีอังกฤษซึ่งก็ไม่สามารถสะกิดอารมณ์หนุ่มสยามได้สักเท่าไหร่ หากแต่นานไปหลายสิ่งเริ่มคมคาย รวดเร็ว เป็นธรรมชาติ โดยเฉพาะการจับมุกเด็ดในภาพยนตร์ชื่อดังของโลกมาโขกสับล้อเลียนได้อย่างเจ็บแสบ

Cosmic Sausages กลุ่มคนประหลาดมากฝีมือ 4 คน ที่นำเสนอดนตรี ลีลา คารม น่าชมยิ่ง ทำให้นึกถึงวงดนตรีที่ชื่อ “เฉลียง” เพียงแต่ จัดจ้านกว่า กระฉับกระเฉงกว่า คล่องกว่า เป็นธรรมชาติกว่า แค่นี้พอดีกว่า.....
......................................................................

เที่ยงคืนครึ่งหลังจากภารกิจเยี่ยมโรงครัว อีกเต็นท์บริการอาหารข้างล่างริมธาร....

ไข่ต้ม 4 ใบ แอปเปิ้ล 2 ลูก ถูกวางทิ้งให้หนาวเย็นอยู่ที่ริมหน้าต่างของห้องนอนสีฟ้า....

......ลมหายใจยังคงเข้าออก อย่างน้อยก็แค่อีกหนึ่งวันกำลังจะผ่านไป ....

ใครคนหนึ่งรำพึงเงียบๆ ก่อนที่จะโยนเม็ดอมกลมดำนำเข้าจากประเทศสยาม ที่มีนามว่าตะขาบห้าตัวไหลลื่นเข้าปาก.....













ปล:สุขสันต์วันเกิดป้าอี๊ดครับ...
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
การะเกด



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 139

ตอบตอบเมื่อ: Thu Jun 09, 2005 11:52 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

เดินตามคุณยางสน..เพลิน

ไม่แน่ใจว่า โบสถ์ขนาดใหญ่ใจกลางเมือง Mirepoix ที่เล่าถึง คือภาพนี้ใช่หรือเปล่าคะ Question



_________________
~การะเกด~
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว Yahoo Messenger
คนรักดนตรี



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 85

ตอบตอบเมื่อ: Fri Jun 10, 2005 2:43 pm    เรื่อง: ขอบคุณครับที่เขียนมาให้อ่าน ตอบโดยอ้างข้อความ

ได้ไปท่องเที่ยวกับครูเอ้ทุกที่เลยครับ สนกสนานดี แค่อ่านก็เพียงพอ
_________________
คนรักดนตรีและวิถีไทย http://thaiculture.pantown.com/
ร่วมกันแสดงความคิดเห็น
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว
Jinnies



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 270

ตอบตอบเมื่อ: Fri Jun 10, 2005 7:09 pm    เรื่อง: Re: ขอบคุณครับที่เขียนมาให้อ่าน ตอบโดยอ้างข้อความ

คนรักดนตรี พิมพ์ว่า:
ได้ไปท่องเที่ยวกับครูเอ้ทุกที่เลยครับ สนกสนานดี แค่อ่านก็เพียงพอ


น่านนจิ เหมือนได้ไปเที่ยวเลยย Razz
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:   
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง
หน้า 1 จาก 1

 
ไปที่:  
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน


SwiftBlue Theme created by BitByBit
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group