Thaikids.com Thaikids.com
คุยทางไกลกับไทยคิดส์
กระดานข่าวเก่าเพื่ออ้างอิงข้อมูลเชิญทางนี้ครับ
ติดต่อเวบมาสเตอร์เชิญทางนี้ครับ
 
 ช่วยเหลือช่วยเหลือ   ค้นหาค้นหา   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก   กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้   สมัครสมาชิกสมัครสมาชิก 
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)ข้อมูลส่วนตัว(Profile)   เข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัวเข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัว   เข้าสู่ระบบ(Log in)เข้าสู่ระบบ(Log in) 

วันที่เหลือ 17 "มือที่มองไม่เห็น"

 
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย
อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป  
ผู้ตั้ง ข้อความ
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Mon May 23, 2005 9:37 pm    เรื่อง: วันที่เหลือ 17 "มือที่มองไม่เห็น" ตอบโดยอ้างข้อความ

วันที่เหลือ 17




มือที่มองไม่เห็น

นายยางสน..คนบางขวาง
21พฤษภาคม 2548




“ทำไมหลังโรงมันถึงรกอย่างนี้นะ”

ใครบางคนก่นขึ้นขณะที่ซ่อนซุกร่างกายใหญ่โตอยู่ภายในห้องแต่งตัวของโรงมหรสพที่ครั้งหนึ่งเมื่อกว่าเจ็ดสิบปีที่แล้วได้สถาปนาตนเองให้เป็นอัครสถานแห่งความบันเทิงที่ทันสมัยที่สุดในย่างเอเชียอาเคนย์

ภายในห้องอุดอู้ถูกจัดแบ่งอย่างง่ายๆให้เป็นที่พักของพิธีกรหนุ่มสาวรุ่นใหญ่คุ้นหน้า และนักดนตรีไทยหน้าแปลกแต่พอจะคุ้นชื่ออยู่บ้าง ซึ่งจะพบเห็นได้ตามตามข้างกล่องซีดี วัสดุที่ต้องมีหมายเตือนว่าสมควรที่จะบริโภคโดยการฟัง ห้ามรับประทานอีกนำไปเป็นอุปกรณ์ไล่แมลงวันโดยเด็ดขาด.........
...............................................................

สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จัดงานแจกรางวัลพระพิฆเนศทองพระราชทาน ครั้งที่ 6 ขึ้น ณ ศาลาเฉลิมกรุง หมายมุ่งสนับสนุนอนุรักษ์วัฒนธรรมด้านการดนตรีและขับร้อง ส่งเสริมให้เกิดมาตรฐานการดนตรี การประพันธ์ การเรียบเรียงเสียงประสาน การขับร้อง และประกาศเกียรติประวัติแห่งผลงานของศิลปิน โดยจัดแจกแบ่งรางวัลออกเป็น ด้านการประพันธ์ การขับร้อง ทั้งสากล ลูกทุ่ง พื้นบ้าน กลางเหนือ อิสาน ใต้ แถมสนุกกันใหญ่ใส่ประเภทเพลงไทยเดิม ทั้งสองชั้น และเถา เอาไว้เชิดชูดูขบขัน เมื่อท่านผู้แต่งก็ล่วงลับนับสิบปี เพิ่งจะมีรางวัลมอบให้ด้วยเหตุผลกลใดก็ไม่ประจักษ์....

............................................................

เราถูกขอความอนุเคราะห์ให้มาร่วมสังฆกรรมทำดนตรีเปิดงานในครั้งนี้....

“....โอ เค ....ตามที่ซ้อมมานะ...อิอิ....”

.......เวทีไฮโรลิคยกระดับขยับขึ้นเผยโฉมทายาทอสูรสิบนายต่อสายตาประชาชนครึ่งโรงละครเบื้องหน้า......

“.....ตูม..ตูม...ๆๆๆๆๆๆๆ...” เสียงกลองทัดสะบัดรัวระทึก ด้วยผลของการฝึกปรือถือเพศบรรชิตของ “ทิดตรี” เบิกร่องก้องกังวานน่าฟัง...

“บ๊อบบี้” ขยับปี่ขยี้ลิ้นเป็นทำนองระลองเสภา....

“.....คลั่ก...ๆๆๆๆๆ...” นักระนาดหน้าใสที่ไม่ใช่นาย “เบิ่ง”คนเดิม ประเดิมเสียงน่าเป็นห่วง ด้วยเคยควงไม้ทุ้มดักดูดอยู่ตลอด จำต้องมาสอดเสียบเปรียบฝีมือทำหน้าที่แทน “แขนพระเอกโหมโรง”อย่างไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ....

จากโหมโรงประลองเสภา ต่อมาเป็นอัฐบาท และจีนตอกไม้ (..ทางใหม่จ้ะครู...!) ขาดไปแต่ก็พียงเชิดต่อตัว ที่กลัวจะหวาดเสียวเกินกำลังทั้งคนฟังคนเล่น เป็นอันว่า....
“......เป็นไปตามที่ซ้อมมา ทุกประการอีกแล้วครับท่าน...!!!!!....”
...........................................................................

อีกบทพิสูจน์ของหนุ่มนักระนาดผ่านไป ไม่ว่าจะดีร้ายไพเราะหนวกหูเช่นไร อย่างน้อยบทเพลงก็จบลง พร้อมกับการทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์เต็มความสามารถด้วยสองมือที่มีอยู่ ก่อนที่จะต้องกลับสู่สู้โลกในความเป็นจริงกับ “มือที่มองไม่เห็น” ซึ่งไร้หัวใจ....

.....บนตีนที่เหยียบยืนอยู่ไม่ใช่เป็นเพียงถนนสายสุดท้ายที่มีให้ทรงตัวค้นหาคุณค่าและความหมายของชีวิต....

.....ล้างตีนที่เปื้อนโคลนดินซะ แล้วก้าวเดินใหม่อย่างมั่นคง ไม่ว่าจะบนหนทางเดิมหรือถนนสายใหม่....ขอให้เพื่อนโชคดี.....
..............................................................................

กลิ่นฝนชนจมูกอับอ้าวเหนียวตัว....

อีกสองนาทีจะตีห้า.......

สองขาที่ล้าร้าวจากการประลองสายตาสาวคิวสนุ๊กเกอร์เย่อกับทิดใหม่ “นายตรี” มากว่าสี่ห้าชั่วโมง ค่อยๆก้าวย่องเงียบกริบยังหลังบ้านข้างประตูครัวด้วยกลัวว่าจะปลุกให้ราตรีกาลต้องสะดุ้งตื่นสุดสิ้นลง.....

“.....สวย....สวย.....ช่วยเปิดประตูให้หน่อย....สวย.....”

เสียงวิงวอนรบกวนให้แม่บ้านผู้กว้างขวางซึ่งนอนอยู่ในห้องติดๆกับครัวช่วยอนุเคราะห์สะเดาะกลอนให้....

“.....สวย..สวย....ส..ว....”

“.....แกร๊ก....แอดดดดดดดดด...”

....ลูกบิดประตูครัวหมุนคลายล็อค เผยแง้มออกอย่างเชื่องช้า ประดุจว่ามีใครบางคนหมุนผลัก....

พลันที่สาวท้าวก้าวผ่านประตูไม้ที่ผายเผย ท่ามกลางความเงียบที่ก้องหู ความนิ่งที่ยิ่งกว่านิ่ง....

.....ในห้องที่ไร้หน้าต่าง ลมเย็นโชยวูบลูบต้นคอ ขนแขนลุกเกรียวไร้เหตุผล.....

.....................................................

“....อ้าว...เข้ามาแล้วเหรอคะ....”

เสียงงัวเงียของแม่บ้านคงเก่งลอดออกมาจากประตูห้องนอนที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร.....

............................................................

“......เอ่อ..ขะ ขะ ขอบคุณขะ ขะ รับ....สำหรับ มือที่มะ มอง ไม่เห็น....”

.......คงรำพึงในใจได้เพียงเท่านั้นก่อนปลิวกายหายไปจากห้องครัวด้วยความเร็วเหนือเสียง.........


แก้ไขล่าสุดโดย นายยางสน..คนบางขวาง เมื่อ Mon May 23, 2005 11:50 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
การะเกด



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 139

ตอบตอบเมื่อ: Mon May 23, 2005 11:39 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอบคุณค่ะ พอดีเมื่อคืนวันเสาร์ได้ชมงานแจกรางวัล "พระพิฆเนศทอง พระราชทาน ครั้งที่ ๖" ทางทีวีช่อง ๕
เลยขออนุญาตแก้ไข ชื่อรางวัล ที่คุณยางสนเขียนผิดไว้ด้วย

ขอให้คุณยางสนโชคดีกับการเดินทางไกลอีกครั้ง Bon Voyage Very Happy
หวังว่าจะได้อ่านวันที่เหลือ(ต่อ)เมื่อกลับมานะคะ

_________________
~การะเกด~
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว Yahoo Messenger
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Mon May 23, 2005 11:53 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอบคุณครับสำหรับการตรวจสอบแก้ไข และคำอำนวยพรที่มอบให้
จะพยายามเก็บอะไรมาฝากกันครับ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:   
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง
หน้า 1 จาก 1

 
ไปที่:  
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน


SwiftBlue Theme created by BitByBit
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group