Thaikids.com Thaikids.com
คุยทางไกลกับไทยคิดส์
กระดานข่าวเก่าเพื่ออ้างอิงข้อมูลเชิญทางนี้ครับ
ติดต่อเวบมาสเตอร์เชิญทางนี้ครับ
 
 ช่วยเหลือช่วยเหลือ   ค้นหาค้นหา   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก   กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้   สมัครสมาชิกสมัครสมาชิก 
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)ข้อมูลส่วนตัว(Profile)   เข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัวเข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัว   เข้าสู่ระบบ(Log in)เข้าสู่ระบบ(Log in) 

วันที่เหลือ 23 "เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 6"

 
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย
อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป  
ผู้ตั้ง ข้อความ
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Thu Jun 16, 2005 1:28 am    เรื่อง: วันที่เหลือ 23 "เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 6" ตอบโดยอ้างข้อความ

วันที่เหลือ 23



เพลงเรื่อง เมืองน้ำหอม 6

นายยางสน..คนบางขวาง
14 มิถุนายน 2548




30 พฤษภาคม 2548

“วันที่เวลาเหลือ”

พิรุณเพิ่งสร่างฟ้าเป็นเวลาที่เริ่มขยับกายย้ายสังขารลงจากเตียง เสียงนกเริ่มเจื้อยแจ้ว สิบโมงกว่าแล้ว เมฆอ้วนยังลอยชายดั่งไม่อยากเคลื่อนย้ายไปไหน เอามือจับหน้าอก(ตัวเอง) หัวใจยังเต้นอยู่ ก็ต้องสู้กันต่อไป....

ก้าวออกจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่น ปะทะกับภาพเขียนเด่นเป็นสง่าของหนุ่มใหญ่หน้าคุ้นกับเรือนร่างเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์คลุมกายสะท้อนเห็นในผิวน้ำ ประดับไว้เป็นปริศนาว่าคือใครหนอ ก็ปรากฏคำตอบได้เองในเช้านี้ว่าเขาคือหนึ่งในอดีตผู้นำประเทศนี้....

งานเลี้ยงเลิกแล้ว ใครหลายคนโบกมือล่ำลา พร้อมๆกับอาหารที่หดแห้งเหือดหายไปจากเต็นท์บริการอย่างรวดเร็ว....

เราพบโดมินิค และก็เป็นซีดี “โหมรักโหมโรง” ที่ได้มอบไว้ให้เพื่อระลึกถึงกัน อย่างน้อยก็เพื่อให้รู้ว่าไทยแลนด์แดนออฟสไมล์มีอะไรมากไปกว่า พัทยา พัฒพงษ์ และถนนข้าวสาร

สำหรับ Pants on Fire กลุ่มนักดนตรีขี้เล่น บุหรี่เย็นๆจากอินโดนีเซียที่พี่หน่องส่งให้คงจะเป็นสิ่งเชื่อมสัมพันธ์ที่เข้าท่ามิใช่น้อย...

.........................................................

สี่โมงเย็น เราถูกเชิญให้ไปรับประทานอาหารร่วมกับ “คนใน” ของการจัดงาน

ซุปมะเขือเทศรสเฝื่อนกับ “ข้าวแมว” ที่เหลือค้างจากเมื่อคืนนี้คือสิ่งที่หยอดลงไปในกระเพาะ ก่อนที่จะเคาะโต๊ะกันว่าคืนนี้จะมีปฏิบัติการ “ล้วงตับ” ส่งท้ายอีกซักครั้ง

.........................................................

ดังกับรู้ใจ(ท้อง)หนุ่มสยาม นิโคลาส เจ้าของบ้านจึงตามเราไป จัดการอาหารค่ำอีกรอบซึ่งคำตอบที่ถูกต้องก็คือ ซุปมะเขือเทศ อีกเช่นเคย

เราทั้งหมดนั่งชื่นชมภาพถ่ายของงานนี้จากโน้ตบุ๊คเครื่องเล็กบนโต๊ะอาหารด้วยความสุข ใช่ว่าเพราะภาพสวย นางแบบเซ็กซี่ หากแต่เป็นเพราะรับรู้ถึงความรู้สึกในหัวใจของคนทำงาน ที่ได้ผ่านช่วงเวลาเหน็ดเหนื่อยมาด้วยกัน....

....เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า....การเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้น.....

.....สวัสดี ปารีส......



31 พฤษภาคม 2548

ใกล้เที่ยง กะเหรี่ยงจากแดนสยาม ใช้เวลาเล็กน้อยกับการควานหากระเป๋าเครื่องดนตรีที่ส่งมาถึงพร้อมกัน เป็นอันว่าหลงทางอยู่พอเป็นพิธีที่สนามบินแห่งชาติ Charles De Gaulle

เราตัดสินใจที่จะฝาก “ครู” ซึ่งอุดอู้อยู่ในกระเป๋าใบใหญ่ไว้ที่นี่ โดยจัดการยัดย้ายสิ่งใดๆที่ไม่จำเป็นจนตุงโต หวังว่า 40 ยูโร แลกกับความคล่องตัวของชีวิตคนเดินดินในปารีสคงคุ้มค่า

Paris Visite ติดหราว่า 45.70 ยูโร คือราคาค่างวดของกระดาษชิ้นเล็กๆที่จะทำให้เราขึ้นรถเมล์ รถไฟ ทั้งใต้ดิน บนฟ้า ได้อย่างสะดวกดายไม่เสียอัฐเพิ่ม

................................................

บ่ายสามกว่าๆ เราก็พาตัวเองมาถึงสถานีรถไฟ Gare de Nord จากทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ สิ่งรอบตัวเปลี่ยนไป ความเจริญกับความเสื่อมย่อมดำเนินคู่กันไปเสมอ

ข้าวผัดแข็งๆ ราด กับกับข้าวกองพูนในร้านจีนได้รับเกียรติให้ต้อนรับปากท้องของเราเป็นมื้อแรกในปารีส ซึ่งก็หมายถึงการกรีดกระดาษเปื้อนหมึกไปอีกคนละ 9 ยูโรเพื่อการนี้

จาก Gare de Nord เราก็เริ่มสาวท้าวก้าวเดินเพื่อหาที่พักราคาโคตรมิตรภาพ ซึ่งที่นี่ได้แบ่งเกรดราคา การบริการ และความสะดวกสบายไว้ตามจำนวนดาวที่ติดหราโชว์อยู่ข้างหน้าอาคาร.....

...หนึ่งดาวอาจจะมากเกินไปสำหรับผู้รักการเรียนรู้ชีวิตเช่นเรา....

เดินมาได้สักพักแต่ก็ตระหนักได้ว่าชีวิตยังต้องมีลิมิตแม้จิตใจจะเกินร้อย เราจึงค่อยๆมุดลงใต้ดินใช้บริการหนอนเหล็กเพื่อไปยังจุดหมายที่นายโดมินิคแนะนำไว้...

ไม่ถึงหนึ่งเพลินเราก็มาเดินอยู่ที่ย่าน Pigalle ......

สัมผัสแรกคือความพลุกพล่าน บนลานกว้างเต็มไปด้วยผู้คนหลากเชื่อชาติผิวสี ตึกเก่าสองข้างทางถูกตกแต่งประดับไฟเรืองล่อตา สินค้าที่ระลึก ตึกบริการอาหารแดกด่วนซุกแซมแต้มสีสันของถนนแห่งรัตติกาล....

นอกจากร้านจำหน่ายเครื่องดนตรีที่ตั้งติดชิดกันได้สองถึงสามคูหาแล้ว ตลอดสองข้างทางเดินที่ทอดยาวราวแปดร้อยเมตรถือเป็นเขตสีแดงแหล่งปลดเปลื้องเปลืองตัว....

สาวสะคราญร่างขาว คิ้วและผมเข้มตาดำเป็นประกายกรีดยิ้มบาดหัวใจ พร้อมผายมือเชิญชวนกึ่งฉุดกระชากดั่งหมายจะฝากปารีสไว้ในความทรงจำ ทำให้คนรักนวลสงวนตัวเช่นเราต้องเร่งท้าวก้าวหนี

ก่อนที่ไฟจะติดเชื่อ ก่อนที่เนื้อจะเข้าปาก เราก็บากบั่นผ่านเซ็กส์ ชอปป์ นับสิบ ผ่านร้านอาหารไทยชื่ออโยธยา มาจนพบ Lux Hotel โรงแรมไร้ดาวสมเจตนา

ในตึกเก่าสีครีม ชายอ้วนเตี้ยในวัยกลางคนที่บนใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลา กล่าวทักทายด้วยภาษาที่ต่างคนต่างเข้าใจ อย่างไรเสีย 30 ยูโรต่อคืนก็ดูจะทำให้เราตัดสินใจได้ในทันที

ภายในห้องขนาดพอหนูดิ้นตาย วางเตียงไว้สองหลังที่ดูเก่าคร่ำค่ากว่าที่เคยนอนปราสาทโบราณที่ผ่านมา ด้วยฝุ่นฝอยปอยเปรอะเลอะให้เห็นเป็นสนเท่ห์ คิดในแง่ดีว่าอาจจะเพราะกำลังอยู่ในช่วงปรับปรุงซ่อมแซมจึงมีของแถมให้เชยชม

ที่มุมหนึ่งซึ่งไม่มีประตูมิดชิด ติดอ่างล้างหน้า อีกฝักบัวตัวเล็กไว้ข้างฝาเป็นส่วนตัวรอเวลาผู้โชคดีที่พลัดหลงมาใช้บริการ หากแต่สำหรับท่านที่ต้องการระบายท้องทั้งหนักเบา ก็จะต้องหอบกายไปเข้าส้วมที่อยู่นอกห้องข้างบันได...

จากที่เคยได้ถ่ายทุกข์บนหุบเขา มีฟ้ากว้างใหญ่สบายตา มาวันนี้เพียงจะขยับขาก็ติดประตูหน้า จะเอนหลังก็ติดกำแพง จะตะแคงข้างก็ห่างเพียงคืบเท่านั้น นับเป็นการจัดสรรพื้นที่อย่างคุ้มค่าน่าสรรเสริญเป็นที่ยิ่ง....
.................................................................

เย็นย่ำค่ำแรกที่ปารีส เรามุดดินไปคารวะ ประตูชัยอาร์ เดอ ตรีอองฟ์ (Arc de Triomphe) ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ.1836ตกลงกันว่าเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการสถาปนาจักรวรรดิของนโปเลียน

ที่นี่เป็นจุดนัดพบของสุดถนนร่วมสิบสาย ชายหญิงหลากผิวสี แย่งยืนฝืนยิ้มเลือกมุมมองที่คิดว่าจะเก็บกลับจับประตูใหญ่ไปเป็นที่ระลึก ยืนนึกถึงครั้งหนึ่งในเวียงจันทร์ได้ไม่นาน กล้องถ่ายรูปของคนอื่นก็ผ่านมือเรากว่าครี่งสิบ จึงหยิบ D 350 มาขยิบเลนส์เป็นที่ระลึกบ้างก่อนที่จะถอยห่างจากไป
.................................................................

หนอนเหล็กมุดดินพาเรามาโผล่อีกครั้งยังสิ่งก่อสร้างสูงใหญ่ใจกลางเมือง ที่สร้างขึ้นด้วยคงวามห้าวหาญท่ามกลางเสียงคัดค้านจากผู้คนในปี ค.ศ.1889 เพื่อประดับบารมีงานยูนิเวอร์แซล เอ็กซิบิชั่น

แท่งเหล็กมหึมาบนความสูงกว่า 300 เมตร ที่นาย กุสตาฟ ไอเฟล ออกแบบไว้ กลายเป็นแรงบันดาลใจต่างๆนาๆที่ปรากฏโฉมตามสื่อต่างๆทั่วโลก ทั้งในด้านของความเจริญ ความฉิบหาย และความรัก....

ใครบางคนพ่นคำไว้ว่า ณ ที่นี้คือสถานที่แห่งความโรแมนติค ซึ่งคิดค้านว่าไม่เห็นเข็มจะกระดิกอะไร....

....คงอยู่ที่ว่าภายในเรามีอะไร...มีใคร....

.... มากกว่าที่ภายนอกจะมีอะไร หรือเป็นที่ไหน...

ผู้คนมากมายตั้งแถวรอขึ้นชมหอสูงเป็นทิวยาว หนุ่มสาวเกี่ยวก้อยคล้องแขนแอ่นกายเข้าแนบชิด....ชำเลืองมองคนข้างๆ ห่างกันแค่นี้คงพอดีอยู่กระมัง....

สี่ทุ่มกว่าๆ...แสงไประยิบกระพริบวับ...ก่อนจะดับลับลง...

เราบอกลา “ไอเฟล” เพียงเท่านี้ เพื่อที่จะพบกันใหม่
..............................................................................

ใกล้เที่ยงคืนเต็มทน หนุ่มสยามสองคนวนเวียนอยู่หน้าพิพิธภัณฑ์แห่งแรกที่เราได้สัมผัสเป็นประเดิมเพื่อเพิ่มเติมความรู้ความคิด ในย่านถนน Pigalle....

ตึกเก่าเจ็ดชั้นถูกดัดแปลงอย่างสวยงามร่วมสมัย ด้านหน้าวางตั้งรูปปั้นหนุ่มสาวร่างยักษ์หนักแน่นคับทางเดิน สะท้อนสว่างแสงแทงทะลุลอดจากกระจกใสที่จัดใส่ข้าวของเตะตา....

ภายในจัดแบ่งเป็นสัดส่วนชวนมอง ทั้งที่ต้องจ่ายอัฐจัดเป็นสินค้าที่ระลึกชวนให้นึกขบขัน อีกที่แบ่งปันให้ดูฟรี

7 ยูโร คืออัตราคาค่าเข้าชมที่ดูสมน้ำสมเนื้อ หากแต่เรายังเชื่อว่าวันพระไม่มีหนเดียว จึงเกี่ยวก้อยซอยเท้าจากออกมา ทิ้งให้ Paris Musem of Erotic Art สว่างเด่นเป็นสง่าแห่งรัตติกาลไว้เช่นนั้น.........
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
Jinnies



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 270

ตอบตอบเมื่อ: Fri Jun 17, 2005 6:45 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

Very Happy Very Happy
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
พระอาทิตย์ชิงดวง



เข้าร่วม: 13 Mar 2005
ตอบ: 127

ตอบตอบเมื่อ: Sun Jun 26, 2005 8:55 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

Bonjour Paris
Bonjour(ou Bonsoir) Monsieur

ประตูชัยอาร์ค เดอ ตรีองป์ เฮ้อเพิ่งจะหาข้อมูลส่งอาจารย์วันนี้เอง พี่ๆก็ไปคารวะแล้ว
รักษาสุขภาพด้วยนะครับ
_________________
ยามกินก็จะกิน
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:   
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง
หน้า 1 จาก 1

 
ไปที่:  
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน


SwiftBlue Theme created by BitByBit
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group