Thaikids.com Thaikids.com
คุยทางไกลกับไทยคิดส์
กระดานข่าวเก่าเพื่ออ้างอิงข้อมูลเชิญทางนี้ครับ
ติดต่อเวบมาสเตอร์เชิญทางนี้ครับ
 
 ช่วยเหลือช่วยเหลือ   ค้นหาค้นหา   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก   กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้   สมัครสมาชิกสมัครสมาชิก 
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)ข้อมูลส่วนตัว(Profile)   เข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัวเข้าสู่ระบบเพื่อเช็คข้อความส่วนตัว   เข้าสู่ระบบ(Log in)เข้าสู่ระบบ(Log in) 

วันที่เหลือ 14 "กอไผ่ ไต้หวัน 4"
ไปที่หน้า 1, 2  ถัดไป
 
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย
อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป  
ผู้ตั้ง ข้อความ
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Wed May 11, 2005 4:11 pm    เรื่อง: วันที่เหลือ 14 "กอไผ่ ไต้หวัน 4" ตอบโดยอ้างข้อความ

วันที่เหลือ 14




กอไผ่ ไต้หวัน 4

นายยางสน..คนบางขวาง
8 พฤษภาคม 2548



วันสุดท้ายในไทเป ตัดสินใจปล่อยให้อาหารเช้าของโรงแรมเป็นหมัน ด้วยสมัครใจที่จะฝังร่างอยู่บนฟูกจนใกล้เที่ยง ซึ่งเป็นเวลาที่ต้องลำเลียงสัมภาระออกจากห้อง

หลังจากฝากฝังเครื่องดนตรีอีกกระเป๋าเดินทางไว้ที่ตี๋ “คริสต์” บริกรวัยละอ่อน ที่ทำให้ใครบางคนนอนไม่หลับเป็นที่เรียบร้อย เราก็ทยอยกันย่ำเท้าตะลุยเตลิดเพลิดเพลินในมหานครไทเป

เนวิเกเตอร์ หนุ่มจากกระทรวงอุตสาหกรรมขันอาสากางแผนที่ชี้นำคลำทาง

เราเลือกใช้รถไฟใต้ดินเป็นพาหนะทรง ซึ่งกว่าจะตกลงเส้นทางได้ก็ใช้เวลาไปไม่น้อย ด้วยแต่ละหน่อหน่วยล้วนแต่มีลักษณะของผู้นำ อีกแตกต่างซึ่งความสนใจ

บางครั้งจุดหมายก็หาใช่คำตอบที่สำคัญเสมอ แต่ละก้าวที่ย่างไปอาจจะให้อะไรมากกว่านั้น

หากแต่ในที่สุดก็สรุปตกลงกันได้ที่ NATIONAL MUSEUM OF HISTORY

.........................................................................................

อาคารหลังใหญ่ (แน่นอนที่หลังคาต้องเป็นทรงจีน) ซ่อนตัวอยู่ในสวนสาธารณะร่มครึ้มบังเงา สระน้ำกว้างสล้างบัว หยาดเพชรพราวใสกลิ้งกลมพรมใบ ฝูงเป็ดผายปีกร่อนละเลียดเล่นระลอกน้ำ ทำให้หวนนึกถึงซึ่งพวกพ้องที่ต้องต่องแต่งตัวแดงอยู่ในตู้กระจกร้านอาโก

ในพิพิธภัณฑ์จัดสรรพื้นที่เป็น 4 ชั้น จัดหมวดอวดภูมิปัญญาที่มาที่ไปของชนชาติ แต่ครั้งอดีตกาล ถ้วย โถ โอชาม เครื่องนุ่งห่ม เครื่องประดับอัญมณี รวมถึงส่วนที่เป็นลมหายใจของปัจจุบัน จัดแสดงประติมากรรมร่วมสมัยมีสไตล์ อีกภาพถ่ายเล่าเรื่องราวแผ่นดิน

ภายนอกอาคาร ใต้เต็นท์ที่ปลูกขึ้นง่ายๆ 2 หลัง คับคั่งไปด้วยเด็กน้อย ที่กำลังสนุกสนานกับการ ปั้น ตัด แปะ ขีด เขียน วัสดุต่างๆให้เป็นสิ่งของตามแต่จินตนา เบื้องหน้ามีคุณครูสาวใจดีคอยชี้แนะ เบื้องหลังมีผู้ปกครองคอยช่วยเหลือให้กำลังใจ....

พิพิธภัณฑ์คงจะไม่อยู่ไกลเกินกว่าสัมผัสในใจของพวกเขาเหล่านั้น ผู้ซึ่งจะเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์หน้าต่อไปในอนาคต....

...........................................................................................

ตะเกียกตะกาย ย้ายสังขารที่อาการปวดหลังเริ่มถามหา ตามชาวคณะอย่างไม่ปริปากบ่น มาโผล่ผุดดุจขอมดำดิน ที่ย่านการค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าอุปกรณ์เทคโนโลยีไฮเทค

พิจารณาดูก็ไม่ต่างไปจากที่บ้านเราสักเท่าไหร่ ทั้งของใหม่ของเก่า ต่อรองเอาได้ตามอัธยาศัย ซ้ำร้ายอาจจะต้องจ่ายแพงกว่าที่เคย

เทปผี ซีดีเถื่อนมีเกลื่อนแผง ไม่ต้องเสียแรงโฆษณา “...โป๊มั๊ยพี่...” ที่นี่มีมุมเฉพาะให้เสาะหาตามรสนิยม...

หยุดพักฝากท้องระลึกถึง “เป็ดน้อย” เสียคนละชาม ตามด้วยน้ำแข็งใสใส่ท้อง “น้องปิงปอง” ก็ไปคว้า แฮนดี้ไดรฟ์ มาหนึ่งตัว ส่วน “นายป้ำ” ก็กลัวมือเปล่า จึงผละร่างออกจากมุมเฉพาะ มาเสาะซื้อเฮดโฟน เสียบสอดกอดอกอกยืนเท่ห์เสียอย่างนั้น....

เช่นเคยที่ ซีดี ดีวีดี ทั้งหลายล้วนหายากมีคุณค่า ในสายตาของใครบางคน แต่สุดท้าย ค่านมผง อีกผ้าอ้อม ยังน่าจะสำคัญกว่า (พอๆกับกีตาร์) จึงเป็นอันว่าดูแต่ตา ตังค์ไม่เสีย เสี่ยว่างั้น...!

...........................................................................................

จุดหมายสุดท้าย ตึก 101 อาคารสูงเสียดฟ้ารูปทรงประหลาด ที่ผงาดอยู่ในย่านเมืองใหม่ ขวักไขว่ด้วยผู้คนผู้อุทิศชีวิตตนและวิญญาณเวียนว่ายอยู่ในห้างสรรพสินค้า บนวิถีที่ไม่แตกต่าง ในร่างที่ซ่อนกายกับอาภรณ์เครื่องใช้แบรนด์เนม ที่กำลังกลายเป็นวัฒนธรรม “ตามกัน” ของโลก

.....แยกจากชาวคณะมาสักพัก ควักเศษเงินแลกไอศรีมสีสดมาประชดหวัดที่ไม่ยอมหาย

.....นักบวชสองนาย ในชุดโบราณเต็มยศ กระโดดลงจากรถเมล์ สับเท้าหายวับเข้าไปไหนมหาวิหารเรือนกระจกตระหง่าสูง.....

...............................................................................................

บนรถบัสคันโต ที่อวดโชว์แสนยานุภาพเครื่องปรับอากาศสัญชาติไต้หวัน ด้วยความเย็นระดับต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางดังอยู่ในความเงียบ

บางชีวิตปิดตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

บางชีวิตตื่นตาจากสิ่งที่ได้เห็น

บางชีวิตติดตากับสิ่งประทับใจ

บางชีวิตเลือกที่จะทำอะไรที่ยาก

บางชีวิตคิดง่ายกว่านั้น

บางชีวิตเลือกที่จะไม่ทำอะไร

หากแต่การที่บางชีวิต ต้องมีเหตุให้มาร่วมทางกับอีกบางชีวิต แม้ในเศษเสี้ยวหนึ่งของช่วงเวลาที่มี คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคงมีความหมายเกินกว่าปล่อยให้ผ่านไปเพียงเพื่อรักษาลมหายใจเข้าออก

..............................................................................................


“..รับบะหมี่ไก่ หรือ ข้าว กับปลาเปรี้ยวหวานดีค่ะ...”

นางฟ้าส่งเสียงหวาน เอื้อนคำโปรยยิ้มพิมใจ




อวสาน
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
Jinnies



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 270

ตอบตอบเมื่อ: Wed May 11, 2005 6:13 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

อวสานซะแล้วเหรอคะ Very Happy
ทิ้งทายได้งงดีจริงๆ อิือิ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
`Suannan` Power



เข้าร่วม: 13 Mar 2005
ตอบ: 16

ตอบตอบเมื่อ: Wed May 11, 2005 6:50 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

เหมือนตอนที่ไปเลย รู้สึกอย่างนี้จริงๆ

เกือบทุกอย่างเลย ต่างแค่ผมไม่ได้ไปไทเป แต่ก้อสนุกนะ

ผมว่าเผลอๆอีกหน่อยชาวต่างชาติ จะหันมาเล่นดนตรีไทยกันมากเลยนะ

สังเกตุจากที่ไปตปท.มา ชาวต่างชาติจะขอลอง ขอเล่น ถามประวัติฯลฯ

บางครั้งมีขนาด "ขอซื้อ"เลยนะครับ

ตอนผมไปไต้หวัน คนอินเดียขอซื้อต่อกลองแขก ตุรกีขอซื้อซอ

เขามาขอลองเล่นแล้วติดใจมาก บอกว่า จะมาเมืองไทย มาเรียนดนตรีไทย

จะเชื่อไม่เชื่อก้อได้ แต่อยากบอกว่า คนไต้หวันชอบดนตรีไทยมากๆ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
xxa



เข้าร่วม: 25 Feb 2005
ตอบ: 526

ตอบตอบเมื่อ: Wed May 11, 2005 10:18 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอบคุณครับ
_________________
แตกต่างแต่ไม่แตกแยก
ฝากเว็บดนตรีไทยไว้
http://www.thailifemusic.com
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว MSN Messenger
แพนด้า



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 1230

ตอบตอบเมื่อ: Thu May 12, 2005 9:47 am    เรื่อง: ที่นี่เมืองไทย ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอฟองดูว์ กับไวน์แดงนะครับ อิอิ
_________________
ลมพัดแผ่วพลิ้วผ่านผิว ความเย็นปลิวลิ่วสู่ใจ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
พระอาทิตย์ชิงดวง



เข้าร่วม: 13 Mar 2005
ตอบ: 127

ตอบตอบเมื่อ: Thu May 12, 2005 1:19 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ว้า อวสานแล้ว

ขอบพระคุณคร้าบบ

สงสารอ.นิคที่ไม่ได้เบียดเบียนเงินกับแผ่นซีดี ดีวีดี
แล้วอ.เอ้ล่ะได้อะไรติดไม้ติดมือป่ะครับ
น่าจะได้รวบรวมเป็นเล่มซะทีนะครับ

รักษาสุขภาพด้วยนะครับ
_________________
ยามกินก็จะกิน
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Thu May 12, 2005 2:41 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ก็ได้ไปในที่ที่ไม่เคยไป ได้เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น ทั้งจากที่ผ่านสายตาและความรู้สึก ได้เรียนรู้ตัวเองและผู้อื่นมากขึ้น ซึ่งเป็นกำไรแน่ๆอยู่แล้วครับ

นอกนั้นก็เป็นเศษกระดาษแจกฟรีทั้งหลาย โปสเตอร์ แฮนบิลล์ สูจิบัตร งานทางศิลปะ ที่รวบรวมสะสมอยู่

ถ้าผู้ใดมีพอจะเจียดหรือจะทิ้งก็กริ้งกร้างมาบอกนะครับ จะขอรับไปดูแลต่อ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
เมรี



เข้าร่วม: 07 Apr 2005
ตอบ: 15

ตอบตอบเมื่อ: Thu May 12, 2005 5:07 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ติดตามอ่านจนจบครบ 14/4 ตอนแล้ว ขอบคุณ คุณยางสนค่ะ ที่นำประสบการณ์ (หรือการผจญภัย) มาแบ่งปัน
ว่าแต่ ทำไมใช้ชื่อชุดงานเขียนนี้ว่า "วันที่เหลือ" ละคะ?
เราใช้คำว่าที่เหลือ ...วันที่เหลือ ... คนที่เหลือ.... เวลาที่เหลือ... กับอะไรที่น้อยลงกว่าเดิม ฟังแล้วชวนให้ใจหายค่ะ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
Jinnies



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 270

ตอบตอบเมื่อ: Thu May 12, 2005 7:41 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

เมรี พิมพ์ว่า:
ว่าแต่ ทำไมใช้ชื่อชุดงานเขียนนี้ว่า "วันที่เหลือ" ละคะ?
เราใช้คำว่าที่เหลือ ...วันที่เหลือ ... คนที่เหลือ.... เวลาที่เหลือ... กับอะไรที่น้อยลงกว่าเดิม ฟังแล้วชวนให้ใจหายค่ะ


อืม...อันนี้น่าคิดนะคะ Very Happy
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
นายยางสน..คนบางขวาง



เข้าร่วม: 28 Feb 2005
ตอบ: 210

ตอบตอบเมื่อ: Fri May 13, 2005 7:52 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

"วันที่เหลือ"......ไว้เตือนตัวเองครับ

คงไม่มีใครรู้ว่าเราเหลือวันอีกเท่าไหร่...

จะได้ไม่ประมาท อะไรที่ควรทำจะได้รีบทำ...
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email Yahoo Messenger
เมรี



เข้าร่วม: 07 Apr 2005
ตอบ: 15

ตอบตอบเมื่อ: Sat May 14, 2005 12:55 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

คนดี…พระคุ้มครองค่ะ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
แพนด้า



เข้าร่วม: 26 Feb 2005
ตอบ: 1230

ตอบตอบเมื่อ: Sat May 14, 2005 9:43 am    เรื่อง: นะครับ ตอบโดยอ้างข้อความ

แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนดีแล้วจะได้อยู่ในโลกนี้ต่อไปนาน ๆ นะครับ
_________________
ลมพัดแผ่วพลิ้วผ่านผิว ความเย็นปลิวลิ่วสู่ใจ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
เปาบุ้นจิ้น



เข้าร่วม: 27 Feb 2005
ตอบ: 226

ตอบตอบเมื่อ: Sat May 14, 2005 10:47 am    เรื่อง: ภาพเล่าเรื่อง4 ตอบโดยอ้างข้อความ

พิพิธภัณฑ์แห่งชาติไต้หวัน
ด้านหลังมีสระบัวสวยงาม


ด้านหน้า



กิจกรรมหน้าพิพิธภัณฑ์
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว MSN Messenger
เปาบุ้นจิ้น



เข้าร่วม: 27 Feb 2005
ตอบ: 226

ตอบตอบเมื่อ: Sat May 14, 2005 12:02 pm    เรื่อง: ภาพเล่าเรื่อง4.1 ตอบโดยอ้างข้อความ

ย่านการค้าอุปกรณคอมพิวเตอร์ ราคาพอๆกับบ้านเรา เผลอๆแพงกว่าร้อยสองร้อย สรุปแล้วพันธุ์ทิพย์บ้านเราดีกว่า


ตึกไทเป101 (ผมเรียกมันว่า "ตึกไอติม(โคน)") นึกถึงตอนที่ผมไปกินสุกี้เอ็มเค เอากระบะเครื่องปรุงซ้อนกัน

สูงเสียดฟ้าประกาศศักดาแห่งความเป็นหนึ่งใน "เสือเศรษฐกิจแห่งเอเชีย"
ลุงนิกแอ๊คท่าแข่งกับความสูงของตึก

วิถีชีวิตดั้งเดิมท่ามกลางวิถีชีวิตใหม่และความเจริญทางวัตถุที่ดำเนินทางไปด้วยกันในสังคมเมืองไทเป




ภาพนี้ให้ชื่อว่า "ความหลงลืมครั้งสุดท้าย" คุณบ๊อบทำตั๋วรถไฟหายอีกแว้ว ออกไม่ได้
ต้องซื้อตั๋วมาเสียบใหม่ จะเสียบก็ยังเสียบผิดช่อง ก่อนหน้านี้ก็ ทำโน้ตหาย ลืมเอาเสื้อวงมา ลืมโน่นลืมนี่ Laughingจะกลับเมืองไทยกันอยู่แล้ว ลืมยันวันสุดท้าย เฮ่อ.. Shocked



บางชีวิตปิดตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน


บางชีวิตตื่นตาจากสิ่งที่ได้เห็น

บางชีวิตติดตากับสิ่งประทับใจ

บางชีวิตเลือกที่จะทำอะไรที่ยาก

บางชีวิตคิดง่ายกว่านั้น

บางชีวิตเลือกที่จะไม่ทำอะไร


หากแต่การที่บางชีวิต ต้องมีเหตุให้มาร่วมทางกับอีกบางชีวิต
แม้ในเศษเสี้ยวหนึ่งของช่วงเวลาที่มี คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
และคงมีความหมายเกินกว่าปล่อยให้ผ่านไปเพียงเพื่อรักษาลมหายใจเข้าออก


อวสานภาพเล่าเรื่องแต่เพียงเท่านี้


แก้ไขล่าสุดโดย เปาบุ้นจิ้น เมื่อ Sat May 14, 2005 11:56 pm, ทั้งหมด 2 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว MSN Messenger
เมรี



เข้าร่วม: 07 Apr 2005
ตอบ: 15

ตอบตอบเมื่อ: Sat May 14, 2005 1:52 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ

ขอบคุณคุณเปาบุ้นจิ้นสำหรับภาพเล่าเรื่องค่ะ
ไม่มีข้อแย้งกับความเห็นของคุณแพนด้า แต่บางครั้ง "อยู่นาน" ก็มีความสำคัญน้อยกว่า "อยู่อย่างไร" นะคะ
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:   
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    Thaikids.com -> เวทีดนตรีไทย ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง
ไปที่หน้า 1, 2  ถัดไป
หน้า 1 จาก 2

 
ไปที่:  
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน


SwiftBlue Theme created by BitByBit
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group